القصه

سرتون درد نیارم

یا که مثل محاسبه تورم سال مبدا رو عوض می کنیم و می گیو کجا تورم 2رقمی اینا دشمنای انقلابند که این حرف ها رو می زنند تورم به 9 یل 10هم نمیرسه. کجا خونه ۲برابر شده یا روغن و گوشت . مرغ گران شدند کی میگه کرایه تاکسی ها زیاده یا زعفرون ۷ برابر شده اینا کار اونوری هاست . می اییم صورت مساله را پاک می کنبم خلاص. بعدشم می اییم کلی آمار دروغ می اندازی به خفت مردم فکر می کنیم نمی فهمند غافل از اکه خودشون نمی فهمند و مردم از همه بیشتر می فهمن

من که هر وقت این جمله را می شنوم یاد کتاب معروف قلعه حیوانات  جورج اولری می افتم که نمایی از روند حرکتی انقلاب تو مهد دمکراسی و آزادی ،یعنی فرنسه است. یشنهاد می کنم بخوانید ، اگر نخواندید.

همه خرابکاری ها تقصیر اونا بود مثل اینجا. 

تا بعد

سلام اما نه سلام از روی طروات و شادابی سلامی از ته کوچه غمگینی و حزن

سلامی  برای خالی نبودن عریضه

همینجوری

داشتم فکر می کردم ما آدمها چقدر ضعیفیم

نه طاقت دوری هم و داریم ونه  پیش هم بودن.

نه جنبه دوری از قدرت و داریم و می ذاریم اون هایی که دارن کار می کنند کار کنند نه وقتی خودمون اومدیم برنامه برا کار کردن داریم.

بعدش همیشه فکر می کنیم همون کاری که اول به ذهنمون می رسه تنها راه حل این جریانه .

بر فرض همین دکر جون خودمون

اره پرزیدنت و می گم که فکر کنم اگه وزیر امور خارجه یا رییس سازمان گردشگری مشد خیلی بهتر بود هم دایم تو سفر بود الانم که راهی بلاروس شد  هم اگر یه سخنرانی آتشین می کرد به جایی بر نمی خورد.

مثلا وقتی بهش می گن فلانی (بخوانید طالبی مدیر عامل بانک پارسیان) زیاد در مقابل سود بانکی مقاومت میکنه سریع دنبال یه راه حل  توپ می گرده تا کله اش کنه و وام دادن و حسباب سازی رو می کنه بهونه. یا وقتی  رییس دیوان محاسبات کشور برای خودشیرینی یه گزارش کشکی میده سریع همه هیات دیره بیمه  ایران و با مدیر عاملش در یک اقدام انقلابی بر کنار می کنه

یا همین مدیر عامل های بانک ها رو که بعد جلسه هیات دولت به دانش جعفری گیر میده باید همشون عوض شوند همین الان و سونامی ایجاد می کنه بعدش هم می بینه طرف . که اقای فلان سفارس کرده بود در حد مدیر عاملی صندوق محلی هم نیست چه برسه بانک . یا ...

یا که نه می گیم بر فرض اگر نمتونیم فلان کارو بکنیم حال چه حالش و نداریم یا انگیزه اش و نمی گذاریم بقیه هم انجامش بدن. ..

سلام امشب می خواستم چیزی ننویسم اما دلم نیامد یه چیز کوچولو جالب بگم و و زود بخوابم.

من اصولا  به جز صفحه ها اقتصادی و ورزشی و سیاسی روزنامه مطلب دیگه نمی خوانم اما امروز  داشتم صفحه های هم میهن و ورق می زدم٬ اونم پشت چراغ قرمز که یه مطلب از مسعود بهنود جوری میخکوبم کرد که تا وقت تمومش نکردم نتوانستم ازش دل بکنم .

مطلبش در مورد جریان مرگ فروغ فرخ زاد بود از هفته نامه ۴۰سال پیش بزرگمهر.

این مطلب اینقدر قشنگ بود که من فکر کردم همونجا بودم.

اگه یه کم دیگه مطلبش بلند تر بود وسط خیابون می شستم های های گریه می کردم.

اما این مطلب یه جور دیگه هم تکونم داد طوری که دیگه روم نمیشه بگم

روزنامه نگارم!

این و واقعا جدی می گم از خودم و مطلب هام حالم بهم خورد.

یه کم که فکر کردم حس کردم هدفم تو روزنامه نگاری گم کردم٬

باید یه تجدید نظر کامل بکنم. یا دیگه ننویسم یا درست بنویسم تا بعد

دیگه الان خیلی دیر شده کی می خواهد کله سحر بره پادگان. تازه بعدشم اگه بتونه بپیچونه و بره همایش اصل ۴۴ بورس !

تا بعد اینم یه درد دل شبانه بود.

خداحافظ

 سلام

بی مقدمه باید بگم که .blogsky برای من یک چیز دیگه است آخه آقای مهندس  چنگیزی که الان مدیر عامل این سایته از همکلاسی های دبیرستانم و دانشگاه با هم یه جا بودیم.

قبلا هم من تو این سایت یه صفحه داشتم که الان نمی دونم چی شده شاید دباره برگردونمش و توش بنویسم شایذ هم  نه این وبسازم .البته امکان هم داره این یکی هم به مسیر قبلیه بره.